*आपणही या लाईनीत उभे आहोत*..

*आपणही या लाईनीत उभे आहोत*..

प्रत्येक मिनिटाला...

कुणीतरी या जगाचा निरोप घेत असतो.*

फक्त वृद्धच नाहीत.

फक्त आजारीच नाहीत.

फक्त दुर्बळच नाहीत.

कोणीतरी... कुठेतरी...

*यासाठी वयाचा काहीही संबंध नसतो*.

*जीवन नेहमीच आधी सूचना देत नाही*.

*सत्य हे आहे की...

*आपण सर्वजण एका रांगेत उभे आहोत*.

अशी एक रांग जी आपण निवडलेली नाही.

अशी एक रांग ज्याचा शेवट आपल्याला दिसत नाही.

आणि आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे...

आपल्यापैकी बहुतेकांना हेही माहीत नसते की आपण त्या रांगेत आहोत.

*दररोज सकाळी आपण उठतो आणि समजतो की आपल्याकडे भरपूर वेळ आहे*.

*द्वेष करण्यासाठी वेळ*

*भांडण्यासाठी वेळ*.

*स्पर्धा करण्यासाठी वेळ*.

*स्वतःला इतरांपेक्षा श्रेष्ठ सिद्ध करण्यासाठी वेळ*

पण ती रांग पुढे सरकत असते.

शांतपणे.

संयमाने.

अखंडपणे.

*आणि दररोज*...

*कोणीतरी त्या रांगेतून बाहेर पडतो*.

*आपल्या पुढे किती लोक आहेत हे आपल्याला माहीत नसते*.

*आपले नाव कधी पुकारले जाईल हेही माहीत नसते*.

आपण रांगेच्या शेवटी जाऊ शकत नाही.

आपण रांगेतून बाहेर पडू शकत नाही.

आपण ती थांबवू शकत नाही.

*आणि पैसा, सत्ता, प्रसिद्धी किंवा ओळखी यापैकी काहीही तिची गती थांबवू शकत नाही*.

म्हणून जोपर्यंत आपण या रांगेत उभे आहोत...

जोपर्यंत आपली वेळ आलेली नाही...

चला, शांतता प्रस्थापित करूया.

चला, क्षमा करूया.

राग आणि द्वेषाचे जड ओझे वाहणे थांबवूया.

चांगले कार्य करूया.

उद्या नाही.

सोयीचे असेल तेव्हा नाही.

आत्ताच.

खोटे बोलणे सोपे वाटत असले तरी सत्य बोलूया.

प्रामाणिकपणा महाग पडत असला तरी प्रामाणिक राहूया.

ज्यांना आपली परतफेड करता येणार नाही अशा लोकांवरही दया आणि प्रेम करूया.

कारण एक दिवस —

आपल्याला आवडो वा न आवडो —

आपल्यालाही हे जग सोडून जावे लागणार आहे.

ती अशी एक भेट आहे जी कोणताही मनुष्य रद्द करू शकत नाही.

मग उद्या कोण जाईल हे माहीत नसताना कोणावर राग धरून ठेवण्यात काय अर्थ आहे?

कोणाचे जीवन उद्ध्वस्त करण्यात, एखाद्याला तुरुंगात पाठवण्यात किंवा सूड उगवण्यात काय अर्थ आहे, जेव्हा तुमच्या दोघांच्याही हातात उद्या नाही?

पैशाचा गर्व कशासाठी?

मृत्यूला पैसा कधीच थांबवू शकला नाही.

पद आणि प्रतिष्ठेचा गर्व कशासाठी?

जीव गेल्यावर सर्व पदव्या नाहीशा होतात.

*सत्ता आणि ओळखींचा गर्व कशासाठी*?

*तुमच्या आधीही असंख्य सामर्थ्यवान लोक या रांगेत उभे होते आणि त्यांनाही जावे लागले*.

*जमिनीच्या तुकड्यासाठी आपल्या भावाशी भांडण्यात काय अर्थ आहे*?

*कारण एक दिवस तीच जमीन तुमच्या दोघांनाही आपल्या कुशीत घेईल*

आजूबाजूला पाहा...

लोक भांडत आहेत.

कुटुंबे तुटत आहेत.

*समाज विभागला जात आहे*.

*अशा गोष्टींसाठी ज्या मृत्यूनंतर आपल्याबरोबर येऊ शकत नाहीत*.

*कमवा नक्की खुप कमवा पण मृत्यूनंतर सोबत येईल असेही कमवा* 

वाईटपणा अनेकदा अज्ञानातून जन्माला येतो.

अहंकार हा मूर्खपणाचा पोशाख आहे.

स्वार्थ ही आत्म्याची गरिबी आहे.

आणि विश्वासघात...

विश्वासघात ही दुर्बलतेची भाषा आहे.

पण दयाळूपणा?

दयाळूपणा म्हणजे खरे सामर्थ्य.

करुणा म्हणजे शहाणपण.

आणि मानवता हा माणूस मागे ठेवू शकणारा सर्वात मोठा वारसा आहे.

*जीवनाच्या शेवटी कोणी विचारत नाही की तुमच्या बँक खात्यात किती पैसे होते.*

*कारण अमाप असूनही ते सोबत नेऊ शकत नाहीत* 

*सोबत नेता येईल असे कमवा* 

लोक विचारतात —

तुम्ही किती आयुष्यांना स्पर्श केला?

*तुमच्या उपस्थितीमुळे लोकांना शांतता मिळाली की वेदना*?

*तुम्ही इतरांना उभे केले की खाली ढकलले*?

*तुम्ही पूल बांधले की नाती जाळली*?

म्हणून जोपर्यंत आपण जिवंत आहोत...

जोपर्यंत आपले हृदय धडधडत आहे...

जोपर्यंत आपण "जीवन" नावाच्या या रहस्यमय रांगेत पुढे चालत आहोत...

*तोपर्यंत चांगले कार्य करूया*.

*अधिक प्रेम करूया.

लवकर क्षमा करूया.

ज्यांना स्वतःची मदत करता येत नाही त्यांना मदतीचा हात देऊया*.

*आपल्याकडे असलेला हा थोडासा वेळ फक्त स्वतःचे जीवन घडवण्यासाठी नव्हे*,

तर मानवतेला उन्नत करण्यासाठी वापरूया*.

*कारण जेव्हा आपली वेळ येईल*...

*आणि आपण या रांगेतून बाहेर पडू*...

*तेव्हा मागे राहील ती फक्त एकच गोष्ट* —

*आपण इतरांसाठी केलेले चांगले कार्य*.

परमेश्वर आपल्या हृदयाला योग्य मार्ग दाखवो, आपल्या चुकांना क्षमा करो, आपल्या जीवनात प्रामाणिक सद्गुण भरून टाको आणि जेव्हा आपली वेळ येईल तेव्हा आपल्याला सुंदर आणि शांत शेवट लाभो..!